Weer backpack tijd!!

De tijd vliegt voorbij en na ruim 2½ maand in het weeshuis en op het schooltje gewerkt te hebben, gewoond en geleefd te hebben bij mijn Nepalese gastgezin en nieuwe Nepalese vrienden gemaakt te hebben, brak de tijd alweer aan voor een nieuw avontuur: backpack tijd. Het spookte in mijn hoofd van de ideeën: doorvliegen naar Aussie, vandaar uit door naar de Caribbean om vervolgens zeilend terug naar Europa te komen? Of met de trein terug naar Europa, de TransMongolië express of zijderoute en landen als Uzbekistan, Turkmenistan en Kazachstan met hun historierijke steden te bezoeken. Of nu de grens weer open is naar buurland Tibet? Zoveel keuze en zoveel wensen, ik werd er gewoon onrustig van. Wat een luxe!! Maar wat te kiezen? In Aussie wordt het inmiddels winter en met het idee om volgend jaar januari/februari opnieuw Nieuw Zeeland te bezoeken lijkt een combinatie met Aussie meer voor de hand te liggen. Het verkrijgen van visa’s voor de diverse landen van de treinreis blijkt erg veel tijd te vragen en lijkt bijna onmogelijk om vanuit Nepal te regelen. De prachtige driemast clipper “Stad Amsterdam” is nog bezig aan zijn Beagle reis en vaart pas weer vanaf augustus commerciële zeilreizen. Helaas zullen deze reizen op mijn verlanglijst moeten blijven staan:-). Tibet is dus mijn volgende bestemming! Omdat het onmogelijk is een visum te krijgen om vanuit Nepal alleen naar Tibet af te reizen, heb ik een tiendaagse reis geboekt en me aangesloten bij een kleine groep (een visum voor Tibet vanuit Nepal is moeilijker te krijgen en met meer beperkingen dan een visum geregeld vanuit China en als je in Nepal bent, ben je verplicht je visum bij de Chinese ambassade in Kathmandu aan te vragen).

De voorbereiding voor de reis had nog heel wat voeten in de aarde en verliep verre van gladjes. Werkelijk alles wat fout kon gaan ging dan ook fout. Als eerste liep alles vertraging op vanwege de algehele staking in Nepal. Daarna volgde foutieve vliegtickets, e-tickets op een onjuist gespelde naam, wasgoed dat opeens spoorloos verdween waardoor mijn garderobe met 80% werd verminderd (wel lekker veel ruimte in mijn backpack), visa duur die voortdurend wisselde, terwijl mijn vlucht vanuit Beijing al geboekt was op grond van eerdere toezeggingen van een visumduur van 30 dagen en ik dus tot ten minste deze datum een visum nodig had, mijn paspoort dat maar bij de Chinese ambassade bleef liggen en niet terugkwam, waardoor ik geen contant geld kon opnemen bij de bank voor de betaling van mijn vliegticket en de trip naar Tibet, pinautomaten die er spontaan mee ophielden als ik meer dan 400 eurie wilde opnemen om op deze manier mijn vliegtickets en trip naar Tibet te kunnen betalen, de accommodatie in Kathmandu waar de computer spontaan mijn reservering doorgeslikt had en nog meer van dit soort grapjes. Een dag voor vertrek naar Tibet kwam vriend de parasiet ook nog maar eens een bezoekje brengen, waardoor ik als een soort van lopend riool en met opnieuw een 19 verdiepingen tellend flatgebouw in mijn buik aan de reis naar Tibet begon. Maar al deze ellende verminderde het plezier van het vooruitzicht om door Tibet de reizen en naar Mount Everest Base Camp te gaan zeker niet.

Zondag 16 mei om 6:00 uur was het dan eindelijk zover. Een grote Jeep (ehh de chauffeur natuurlijk;-)) zou mij en mijn drie reisgenoten van Kathmandu naar Lhasa brengen over de beroemde Friendship Highway. De weg aan Nepalese zijde was van tijd tot tijd erg slecht en duurde ongeveer 5 tot 6 uur. Op zo’n 15 minuten loopafstand van de grens was het tijd om uit te stappen en bepakt en bezakt lopend de Friendship brigde over te steken richting de andere kant: TIBET!! Indrukwekkend de Chinezen soldaten met geweren op de Friendship bridge bij het enorme hek. Een heel bijzondere en enigszins emotionele gebeurtenis/ervaring voor mij, omdat ik er al lang van had gedroomd ooit zelf mijn voetstappen hier te mogen zetten. Met het tempo van een schildpad en me heel erg bewust van elke gezette stap de brug overgestoken. Het was exact zoals het in mijn geheugen was opgeslagen. In gedachten tientallen foto’s genomen van deze voor mij gedenkwaardige minuten en meters. Ondanks dat de Chinezen zelf gek zijn op het maken van kiekjes, helaas geen kiekjes voor mij van dit speciale moment en deze plaats op last van de Chinese overheid: mijn eerste ervaring met het censuurbeleid van China. De hele bagage werd op zijn kop gehouden en alle formaliteiten nam ruim 2 uur in beslag. Van te voren had ik nog bladenzijden uit mijn leesboek gescheurd van afbeeldingen van monniken, daar houden ze niet van. Mijn Tibet lonely planet boek kon ik ook wel vergeten, hebben ze een rot hekel aan, staat volgens mij op de zwarte lijst en nemen ze in beslag. Heb nog geluk gehad dat ze mijn laptop en camera niet controleerde op foto's, deze had ik dan kunnen verwijderen.

De eerste dag doorgereden naar Nyalam op 3700 meter hoogte. De rit in de bergen was prachtig. De accommodatie in Nyalam was erg basic en het plaatsje stelde helemaal niets voor. 's Nachts vanwege de kou met thermo onderbroek, sokken, shirt en sweater in mijn slaapzak onder een dekbed geslapen. Geen stromend water en al helemaal geen warm water. De thermoskan bood uitkomst: ’s morgens mezelf wat gewassen met het nog warme water uit de thermoskan die ik de vorige dag had gekregen (voor het maken van noodles of thee) om zo nog enigszins fris aan de tweede dag te kunnen beginnen. Maar ze heeft het gered…… TIBET!