Volgens mij een groot voorrecht om dit te kunnen meemaken: ten days in Tibet! Het is met niets anders te vergelijken: de uitgestrektheid, de ongereptheid en ongeschondenheid, de kleurcontrasten. Echt het Dak Van De Wereld. Het landschap is erg mooi, de natuur overweldigend en spectaculair en de typische Tibetaanse smoeltjes staan vet op m’n netvlies geprint.
Gedurende de reis van Kathmandu naar Lhasa veel traditionele Tibetaanse dorpen gezien, hoge passen van 5200 tot 5560 gepasseerd in een prachtig landschap en historische plekken bezocht zoals Potala Palace. Door het in de eerste dagen snelle stijgen in hoogte toch last van hoogteziekte gekregen: hoofdpijn, misselijk, kort ademig, geen eetlust (dat kan geen kwaad) en ‘s nachts slecht kunnen slapen omdat de symptomen horizontaal lijken toe te nemen. Had uit voorzorg bij de eerste stop op de eerste dag al 2 capsules met zuurstof gekocht in geval van nood. En in Nyalam nog eens Chinezen kruiden medicijnen tegen de hoogteziekte. Het is een bijzondere en vreemde gewaarwording te ervaren hoe je lichaam reageert op een dergelijke hoogte. Soms ontwaak je ’s nachts plotseling in ademnood omdat het lichaam weer in zijn normale ‘mode’ springt, terwijl de omgeving een aanpassing vraagt. Heb behoorlijk last gehad van de hoogteziekte in combinatie met opnieuw een parasiet (opgelopen in Kathmandu). Ondanks de uit Nederland meegebrachte breedspectrum antibiotica toch ook nog maar bij de Chinese apotheek langsgegaan voor een nieuwe lading antibiotica…… pffff begon zo onder de hand licht te geven van alle medicatie.
Ondanks de hoogteziekte toch op de 4e dag Mount Everest Base Camp op 5200 meter bezocht. Een hele belevenis. Je staat dan oog in oog met de hoogste berg van de wereld en voor je ligt het terrein waar de stoere klimmers zich voorbereiden voor de klimtocht. Klimmers verblijven geloof ik 2 maanden in het Base camp om te acclimatiseren voordat ze aan de trip beginnen, dus mag ik niet klagen met 3 dagen klimmen naar 5400 meter en me niet meer fit voelen 
Het is werkelijk niet te begrijpen en te bevatten dat je op hoge hoogte nog nomaden tegenkomt in tenten met Yaks, schapen en geiten in een omgeving waar naar mijn idee toch weinig tot niets voorhanden is en groeit. Het leven op het platte land staat hier net als in Nepal nog echt stil. De ossekar en een pikhouweel zijn het gereedschap om het land te bewerken.
De eerste dagen was de accommodatie erg basic en stelde de dorpjes waar we overnachten niet veel voor. Schuurtjes als kamer, geen stromend koud water en waren de toiletten niet meer dan gaten in een betonnen plaat waaronder in veel gevallen de Yaks, koeien en honden rondliepen omdat het tevens de plaatselijke afvalbelt was. Om nog maar even van de penetrante geur te zwijgen, ook goedemorgen! Vanaf Shigatse veranderde dit, was de accommodatie beter met stromend warm en koud water en een fatsoenlijke toilet. Na alle ellende van de accommodatie van de eerste dagen was het eerste hotel in Shigatse een ware droom: een kamer alleen, een douche met warm water, twee heerlijk grote bedden en zowaar ook nog een raam dat open kan. Had me niet meer fatsoenlijk kunnen wassen na het vertrek op zondagmorgen, 5 dagen geleden.
Het reisgezelschap was erg leuk en flink lachen: Marcello een Braziliaan, Alan een Ier en Karen een Australische die in Londen woont. Dus allemaal een verschillend Engels accent en kreeg een ieder zo tijdens de reis zijn eigen gevleugelde uitspraken. Bij iedere lunch of diner was het Marcello die vroeg “Did you forgotten my juice”, Karen als moeder van het gezelschap “Who wants sweets” ikzelf onderweg of in een restaurant met de altijd dringende uitspraak “Sorry, I really need to go to the bathroom”. Alan had geen gevleugelde uitspraak, maar was door Karen en mij gebombardeerd tot leader, “so follow the leader” klonk er al giechelend tien dagen lang. Karen en ik hebben verschillende malen een kamer gedeeld en veel gelachen. We hadden ook een groot gemeenschappelijk iets: hoogteziekte!!! Denk dat ik binnenkort een bezoekje breng aan Londen! Het is om de hoek vanuit Nederland en ben nog nooit in Engeland geweest. In ieder geval gratis accommodatie en guide
Dus vergezeld van een goed gezelschap ben ik tien dagen in een Landrover door Tibet gecrost. De landrover is ook wel echt nodig van tijd tot tijd. De wegen zijn dan zo slecht dat je niet meer kan spreken van wegen, maar meer van grove grind bedden waar je doorheen moet zien te komen en steile zand paden en passen. Dit was met name het geval naar en van Mount Everest Base Camp. Het reizen beviel prima zo, is behoorlijk comfortabel alleen mis je af en toe wel een leuke foto omdat je er langs flitst.
Onderweg waren er erg veel checkpunten/militaire controle posten waar ons visum en paspoort gecontroleerd werd. De veelal jonge militaire met de uitgestreken, soms wat arrogante smoeltjes hebben regelmatig voor de nodige ergernis bij mij gezorgd. Een en al autoriteit uitstralend….. brrr. Toch maar blijven glimlachen als er zeker van wilt zijn dat je snel weer op pad kunt. In Lhasa zag het letterlijk groen van de aanwezigheid van de militairen die met enige regelmaat in kleine groepjes door het centrum marcheerden. Boven op de daken zaten militairen met geladen geweren, in de straten pantservoertuigen en ander militair materiaal en bij Barkhor Bazaar bij iedere in en uitgang waren controle posten. De Chinese militairen waren echt dominant en provocerend aanwezig. Zelf de gids haalde het niet in zijn hoofd om ook maar iets over de Dalai Lama te zeggen.
Lhasa en Mount Everest Base Camp waren toch wel de hoogte punten van de reis al was het landschap aan het begin van de reis erg spectaculair. Lhasa met haar prachtige en historische Potala Palace, Sera Monastery en Barhor Bazaar met haar tientallen pelgrims en Tibetaanse inwoners wandelend met hun gebedsmolens. Bij het kopen van mijn souvenirs geprobeerd alleen bij de Tibetaanse shopjes te kopen, maar dit viel vanwege de ‘Chinese invasie’ niet mee.
Tibet…… had het voor geen goud willen missen!!
