Kathmandu

Voor het eerst sinds 4 weken de kleding onderuit de backpack nodig: een T-shirt met lange mouwen, lange broek, sokken en voor ’s avonds een jas of sweater. Afgelopen nacht slecht geslapen op het ‘planken bed’ en het ook koud gehad.

Gisterenavond was ook de derde vrijwilligster gearriveerd en zijn we met z’n drieën nog even op pad gegaan om wat te eten. Ook ’s avonds zijn er nog veel bedelende (zwerf)kinderen op straat te vinden en sommige van hen snuiven in een plastic zakje. Ik vermoed het ergste……lijm;-( Van de drie vrijwilligers ben ik verre weg de oudste, Marlies is 21 en Iris 29 jaar. Marlies heeft nog nooit buiten Europa gereisd en voor haar is het helemaal een bijzondere ervaring. Afgesproken om gezamenlijk vanmorgen Kathmandu in te gaan voor wat sightseeing. Bij het binnenstappen van de ‘Pumpernickel’ voor een lekker ontbijt de Duitse Julia ontmoet die ook net de vorige dag was aangekomen in Kathmandu en 4 maanden in Kathmandu in het ziekenhuis gaat werken. Niet als vrijwilligster, maar als stageperiode van haar studie. Lekker relaxt ontbeten en afgesproken elkaar vanavond opnieuw te ontmoeten voor het avondeten.

Vanuit Thamel richting Durbar Square gelopen. Durbar Square is een plein waar meer dan vijftig tempels en monumenten opeengepakt staan en het hart vormt van de oude stad. Op een dakterrasje had je prachtig uitzicht op het plein. Op het plein en aan de voeten van de tempels hadden kooplui hun waar uitgestald, waardoor het een levendig en kleurrijk geheel werd. Aan de uiterste westkant van Durbar Square de Kumari Bahal, het huis van de levende godin, bezocht. Sinds 2001 verblijft in deze 18^e-eeuwse tempel de toen vierjarige Preeti Shakya als Kumari Devi. De periode als levende godin eindigt wanneer zij voor de eerste maal menstrueert. Absoluut ondenkbaar in onze westerse maatschappij. Onderweg naar Durbar Square bij een piepklein thee en kruiden winkeltje wat thee gekocht van de vriendelijke Nepalese eigenaar met zijn prachtige kleine dochtertje. Voor het eerst kennisgemaakt met de Stoepa’s en met de klokrichting mee rond een grote gebedsmolen gelopen.

Voetgangers, Riksja’s, motorfietsen, fietsen, en auto’s banen zich een weg door de smalle straatjes, waarvan de laatste 3 onder luid getoeter. Op straat hangt een geur die een mengeling is van verschillende kruiden en wierrook en over de hele stad hangt een soort van smog laag, waardoor het overdag niet helder is en je na een aantal uren door de straten te hebben gezwalkt pijn in je keel krijgt van de vervuilde lucht. Over het algemeen spreken de meeste Nepali redelijk goed Engels, waardoor het vrij gemakkelijk is om contact te maken. Ze zijn vriendelijk en behulpzaam. Waar ik vooral aan moet wennen is het voortdurende gerochel en gespuug op straat van zowel de mannen als de vrouwen en is het de normaalste zaak van de wereld om overtollig gas de vrije loop te laten. Spugen, rochelen, scheten laten en boeren….. het kan allemaal! ’s Avonds met z’n vieren bij het restaurant Jak de Nepalese en Tibetaanse traditionele Momo’s gegeten….. heerlijk!

Een bliksem bezoekje aan Kathmandu. Net genoeg om er even aan te kunnen snuiven. Na het vrijwilligerswerk zal ik terugkeren naar Kathmandu, waarschijnlijk per voet vanuit Pokhara, om meer van de stad zelf en de omgeving te kunnen zien. Morgenvroeg vertrek ik per binnenlandsevlucht naar Pokhara en hoop opnieuw een spectaculair uitzicht te hebben op de Himalaya.

Ditmaal met slaapzak en al onder de deken gekropen, in de hoop minder last van de kou te hebben.