Op m'n stekkie!

Al vroeg uit de veren en om kwart voor acht al achter de noedelsoep met groenten. Na een ijskoude douche op pad gegaan. Eerst wat rondgesnuffeld en geshopt in de buurt van het gastgezin waar de locale winkeltjes zijn en wat kleine boodschappen gedaan zoals zeep, water en vooral kaarsen. De straten zijn een stuk rustiger dan in Kathmandu en ogen meer landelijk. Her en der en voor de kleine slagerijen, die tussen de andere winkeltjes in liggen, staan geiten aan een stik, soms maar met 20 centimeter touw;-( Ben ik ff blij dat ik geen geit ben en in Nepal leef. Voor het eerst kennis gemaakt met de (heilige) koeien die overal vrij rondlopen en vrij van zich afpoepen! Daarna richting het toeristische gedeelte, Lake Side, gelopen (zo’n drie kwartier lopen) waar ik ergens onder het genot van een lekkere cappuccino mijn email heb gecheckt en het goede nieuws heb gelezen dat Erie pas weer over 4 maanden terug moet voor controle;-)!! Voor mij is het toch altijd weer een klein feesie als er een emailtje voor me staat te wachten in de inbox. Was nog maar net klaar met het verzenden van de tweede email toen de elektriciteit en dus de internetverbinding uitviel. Welkom in Nepal;-)

Flink de pas erin gezet om weer om 13:00 uur terug te zijn om samen met Binod de twee andere vrijwilligers op te pikken van het busstation. Marlies zal samen met mij het weeshuisproject en de school draaien en Iris zal deelnamen aan het straatkinderenproject. Binod had gevraagd of ik mee wilde naar het busstation om de twee dames aan te wijzen. Wel net zo makkelijk als je alleen maar een naam hebt en er meerdere bussen met ‘blanke’ toeristen aankomen. Het busstation was een braak liggend stuk grond waar een groep Nepali met bordjes stond te wachten op hun gasten. Tussen het gebeuren door liepen wat kippen en honden. Net voordat de bus arriveerde begon het te regenen en verzamelde de hele menigte zich onder het afdak van het ticketloket. De beide dames opgepikt en in de rammelende mini bus van Binod naar de gastgezinnen gereden. Onderweg zag ik ergens bij een slagerijtje dat buiten een geiten zijn keel werd doorgesneden. Jakkes……. echt niets voor mij. Samen met Binod en Kiran (de ‘vrouw des huizes’ van mijn gastgezin) Iris naar haar gastgezin gebracht. In het gastgezin waar ik verblijf zijn twee plekken en omdat Marlies en ik beide deelnemen aan hetzelfde project verblijven Marlies en ik in hetzelfde gastgezin.

Tegen een uur of vier samen met Marlies te voet Pokhara ingetrokken. Op ons gemakkie rondgelopen in de straten waar de locale winkels zich bevinden. Daarna na flink onderhandelen de taxi genomen naar Lake side. Neergestreken bij de Chillybar, waar ik ’s morgens al mijn email had gecheckt en je prachtig uitzicht hebt op het meer. De internetverbinding deed het niet, maar de cappuccino en de chocoladecake smaakte prima en het uitzicht was weer prachtig. Opnieuw onderhandeld over de prijs van de taxirit en de derde taxi wilde ons wel voor 80 roepie terugbrengen. Achteraf bleek dat we prima onderhandeld hadden, de normale prijs is 100 roepie. Niet slecht voor een stel nieuwelingen!

Bij terugkomst bleek er weer elektriciteit te zijn en werd de Nepalese maaltijd voor de verandering eens bij licht gegeten. We waren nog maar net aan het eten toen er twee vrijwilligers, die nu nog aan het weeshuisproject deelnamen, op visite kwamen. Zij zitten in het gastgezin in het huis tegenover ons gastgezin. Gezellig geouwehoerd, wat informatie uitgewisseld en rond half tien weer richting mijn ‘dakhuisje’ vertrokken.