Parasieten en virussen

Nog steeds aan de diarree en voel me met de dag slapper worden. Heb een 19 verdiepingen tellend betonnen flatgebouw in mijn buik/maag, waar met enige regelmaat bevingen plaatsvinden van 8 op de schaal van Richter. Voel me een oude uitgewrongen dweil en na drie weken is de energie echt op: afgezien van de energie die de diarree zelf opeist, kramp in mijn benen van de gehurkte houding boven het Nepalese toilet en vermoeid van de nachtelijke noodstoppen, waardoor al weken lang mijn nachtrust wordt versnipperd in enkele uurtjes. En dan denk je dat je in ruil voor al deze ellende wel wat overtollige kilo’s kwijt raakt…… toch?! Alles spoelde zonder probleem weg, behalve de kilo’s ;-(

Ondanks alles toch maar weer op pad gegaan naar het project, maar na wat hangen besloten eerder weg te gaan voor een bezoekje aan het ziekenhuis/dokter. Na een (nood)toiletstop bij het gastgezin door naar het ziekenhuisje om de hoek op New Road. Bij de receptie annex cashcounter mijn probleem uitgelegd voor het verkrijgen van een consult voor een arts. Het gebouwtje stond op het binnenpleintje van het ziekenhuis, was zeskantig en leek verdomd veel op een ticketloket van een dierenpark;-) Ik kreeg een entreekaartje… ehh…bon, moest 500 roepies betalen en werd door een soort van gastheer begeleid naar de specialist die door de dame van het loket was ‘uitverkoren’ voor deze klus. Op naar de eerste verdieping. Er zaten aardig wat mensen (locals) te wachten, maar toen de deur van de spreekkamer openging werd ik direct naar binnen verwezen. Wel ff de schoenen uit natuurlijk! Het was een vriendelijke arts, het weinige haar dat hij nog bezat was vlekkerig rood geverfd (!) en hij stelde zich netjes voor met gevouwen handen en een lichte buiging tijdens het namasté welkom. Mijn probleem uitgelegd en bij alles wat ik noemde bleef hij maar knikken. Gelukkig…. de benoemde kwalen waren kennelijk voor hem bekende symptomen. Op de behandeltafel werd mijn bloeddruk opgemeten, de etages van mijn betonnen flatgebouw door elkaar geshuffeld en deed hij aan de hand van het voelen aan mijn benen en handen de constatering dat ik geen verhoging had. Waarschijnlijk een parasiet was zijn conclusie, maar het leek hem toch verstandig mijn ontlasting na te laten kijken. Met een briefje met daarop niet meer dan 6 letters/tekens de deur uitgegaan, waarna de gastheer, die in de wachtkamer op mij had gewacht, mij naar het lab begeleidde. Hier gaf ik het briefje af en kreeg een flesje mee ter grote van een vingerhoed. “Dat wordt verrekte goed mikken” hoorde ik mezelf hardop zeggen. Bewapend met vingerhoed werd ik door de gastheer via allerlei gangen richting rioolgeur, het toilet, geleid. Helaas zonder resultaat vanwege de noodstop even eerder die middag en bij het lab maar gevraagd of ik later nog terug kon komen. Dat was gelukkig geen probleem. Later op de middag met de vangst terug naar het ziekenhuis, waar ik na een lange wachtrij voor het loket van het lab uiteindelijk de vingerhoed onder het oog van een dozijn Nepali kon afgeven. Moest nog wel weer ff een bon ophalen bij de cashcounter. Zo gezegd zo gedaan en na een half uurtje had ik de uitslag van de analyse al en vertrok ik wederom richting wachtruimte van de behandelend arts. De hele gang zat vol met wachtende mensen (wel dertig) en ik nam plaats op de trap. Opnieuw werd ik, bij het openen van de deur, direct uit de wachtende menigte naar de spreekkamer verwezen. Voelde me behoorlijk opgelaten tegenover alle wachtenden, maar was er inmiddels ook achtergekomen dat ik het dubbele tarief betaalde. Deze wetenschap verminderde het bezwaarde gevoel maar gedeeltelijk. Toen ik binnen op de stoel plaats nam zag ik dat er nog een oudere dame op de behandeltafel onderzocht werd?!? “Jaa…… een parasiet” sprak de arts tot mijn verbazing enthousiast. Het consult duurde niet lang en opnieuw bij binnenkomst en het afscheid een heel beleefd en vriendelijk buigende arts met gevouwen handen. De uitleg was erg duidelijk en met een recept voor antibiotica en nog andere medicatie terug naar beneden en op naar de buren….. de pharmacy. Opnieuw erg behulpzame medewerkers die zich ervan wilde verzekeren dat ik het allemaal goed begreep. De medicatie werd verpakt in vooraf gevouwen zakjes, gemaakt van oude kranten, waarop op de buitenkant tussen de regels van het inmiddels oude nieuws werd genoteerd wanneer ik de medicatie moest innemen. Met de medicatie op zak en goede hoop dat ik me nu eindelijk na drie weken eens fit zou gaan voelen, terug naar het gastgezin, ongeveer 15 minuten lopen. Door al het gekneed in mijn buik behoorlijk beroerd en last van nabevingen. Ik besloot voor het eten nog even een uurtje in mijn klamboetentje te kruipen in de hoop me later iets fitter te voelen.

’s Avonds voor de eerste maal de medicijnen ingenomen en na het eten richting mijn dakhuisje vertrokken en de laptop aangeslingerd. De schrik van de dag sloeg me om het hart. De computer bleek het niet meer te doen: kon niet opgestart worden en het leek een serieus Bill Gates probleem, waarschijnlijk opgelopen door die irritante automatische updates van Windows. Na zo’n twee uur lang proberen en drie halve doorstartpogingen uiteindelijk toch kunnen opstarten en het systeem teruggezet naar een systeemherstelpunt op 4 maart. Dit bleek algauw niet voldoende te zijn, dus na weer ellenlang proberen door het opstartscherm te komen de boel teruggezet naar 15 februari. Pffffff….. nu maar hopen dat hij het blijft doen, ondanks de melding dat er een ernstige fout is opgetreden!! Uiteindelijk om half twaalf met meer pijn in mijn buik van Bill dan van mijn parasiet in mijn klamboetentje gekropen.