Schril contrast

Na een redelijk spicy noodle ontbijt in het gastgezin gisteren om half acht al bepakt en bezakt op mijn splinter nieuwe Nepalese tweewieler voor mijn eerste werkdag in het weeshuis en de school. Omdat het voor mij nog een onbekende structuur is en er ook nog andere vrijwilligers deze week aanwezig zijn, was het voornamelijk een oriënterend gebeuren.

Omdat ik nu met de fiets door de sloppenwijk reed op weg naar het weeshuis, en dus meer tijd had om de omgeving in me op te nemen, gaf het aanzien me een neerslachtig gevoel en tegelijkertijd euforie. Een trieste aanblik van een sloppenwijk met veel armoede, vieze onverzorgde kinderen, huizen als schuren soms gemaakt van wat latjes, plastic en oude zakken met een golfplaten dak, huisvuil dat overal op hoopjes ligt en regelmatig in de fik gestoken wordt en opstijgende vliegtuigen die rakelings over de wijk scheren een bedompte kerosine lucht achterlatend. En de euforie toen ik me omdraaide: een ongelooflijk helder zicht op het Annapurna massief met haar prachtig met sneeuw bedekte toppen die imposant de omgeving domineren. Een schril contrast. In Europa of elders zouden dergelijke plekken goud waard zijn en zou het ‘uitzicht’ worden opgekocht door multinationals die er een kapitaal huis lieten plaatsen.

De school begint om 10:00 en voor aanvang wordt er geheel volgens gebruik en traditie dal bhaat gegeten en hebben de kinderen tijd om nog wat te spelen of om het huiswerk af te maken. Iedereen wordt in het schooluniform gehesen, compleet met stropdas en voor de meisjes strikken in het haar. Sommige hebben hulp nodig bij het aankleden, maar de meeste zijn erg zelfstandig en zelfredzaam. Ze helpen elkaar met de strikken, vlechtjes of bij het aantrekken van de uniformen.

De school ligt maar drie huizen verwijderd van het weeshuis en voor aanvang van de lessen is er tijd om op het schoolpleintje te spelen. In totaal telt de school 200 leerlingen verdeeld over een achttal klassen, inclusief twee kleuterklasjes. Binnen mum van tijd loopt het schoolplein vol met kinderen die nieuwsgierig kijken naar mij als nieuweling. De opening van de dag is een ritueel op zich. Alle kinderen gaan van klein naar groot in rijen staan en op de maat van de slagen op een trommel worden er oefeningen gedaan die lijken op ochtendgymnastiek, gevolgd door het Nepalese volkslied en een hardop uitgesproken gebed, waarin de rol en betekenis van onze lieve Heer, de ouders en leraren worden genoemd. Ik waan me ff bij een dril oefening van het leger: discipline en structuur. Na de opening van de dag lopen de kinderen vanuit hun “line opstelling” elk naar hun eigen klaslokaal waarna de lessen aanvangen. Deze ochtend neem ik plaats bij de onderbouw (groep 2) waar ik als toeschouwer de ochtend laat passeren.

Nog onder de indruk van de eerste werkdag ’s middags op de fiets een bezoek gebracht aan het Woman’s Skill Development Project in Pokhara. Een project waar, zoals de naam al doet vermoeden, alleen vrouwen werken. Er wordt katoen geverfd, geweven en van het materiaal voornamelijk tassen genaaid. Een initiatief om vrouwen een vak te leren, hen in een inkomen te voorzien en om kinderarbeid te voorkomen. Dat laatste ook niet echt onbelangrijk, omdat kinderarbeid in deze sector nog behoorlijk aanwezig is. Na de rondleiding doorgefietst naar Lakeside voor een verkoelend drankje. Lakeside is de toeristische omgeving, ligt aan het Phewameer en is een aaneenschakeling van restaurantjes, winkeltjes, internetcafé’s, guesthouses en boekingskantoortjes. Hier kun je heerlijk relaxt een boek lezen met prachtig uitzicht over het water, iets anders eten dan dal bhaat of je ‘westerse boodschappen’ doen. Het is zo'n 3 kwartier lopen vanaf het gastgezin, maar op de fiets maar zo'n tien minuten. Dat geldt trouwens alleen voor de heenweg, omdat het dan bergafwaarts gaat. Op de terugweg is het dus flink zweten geblazen en duurt de rit 20 tot 25 minuten.

Na een paar uurtjes heerlijk gerelaxt te hebben de klim naar boven ingezet op weg naar een dal bhaat bij het gastgezin.